مشتبا قطش کن از ورژن خامنه ایش
در روزهایی که آسمان منطقه پر شده از دود موشکها و صدای آژیرها، جمهوری اسلامی همچنان با سماجتی عجیب نقش «قهرمان» را برای خودش مینویسد؛ قهرمانی که تنها هنر واقعیاش این است که مردم بیگناه را وسط بازیهای خطرناک خود قربانی کند.
نظامی که سالهاست با «بحرانسازی» زنده مانده، حالا دوباره به همان نسخهٔ قدیمی پناه برده:
جنگ، موشک، هیاهو، و پنهان کردن ضعف پشت دود و آتش.
در این میان، مردم ایران و منطقه تبدیل شدهاند به سپری انسانی برای جاهطلبیهای کسانی که حتی از سایهٔ خودشان هم میترسند.
حکومتی که ادعای قدرت میکند، اما از یک تجمع کوچک، یک شعار ساده، و حتی یک پست اینستاگرامی وحشت دارد، چطور میتواند ادعای «اقتدار منطقهای» داشته باشد؟
طنز تلخ ماجرا اینجاست:
هرچه بیشتر موشک شلیک میکنند، ترسشان بیشتر لو میرود.
هرچه بیشتر شعار میدهند، پوچیشان واضحتر میشود.
هرچه بیشتر جنگ راه میاندازند، ضعفشان رسواتر میشود.
و حالا رسیدهاند به مرحلهای که حتی جانشینی را هم مثل یک پروژهٔ خانوادگی جلو میبرند؛
گویی کشور یک شرکت خصوصی است که قرار است از پدر به پسر برسد.
اما مردم ایران سالهاست فهمیدهاند که این نمایش، نه مشروعیت دارد و نه آیندهای.
جنگی که امروز به راه افتاده، بیش از هر چیز نشان میدهد که جمهوری اسلامی برای بقا به بحران نیاز دارد.
بدون بحران، بدون دشمنسازی، بدون هیاهوی رسانهای، این نظام چیزی برای ارائه ندارد.
نه رفاه، نه آزادی، نه امنیت، نه آینده.
اما مردم ایران دیگر آن مردم دهههای قبل نیستند.
نسلی که امروز ایستاده، نسلی است که با صدای بلند میگوید:
نه جنگ شما را میخواهیم، نه جانشینیتان را، نه نمایشهای تکراریتان را.
این نسل میداند که آینده را باید خودش بسازد—
نه با موشک، نه با خشونت،
بلکه با آگاهی، مقاومت مدنی، و ایستادگی در برابر دروغهایی که سالهاست تکرار میشوند.
و اینبار، صدای مردم بلندتر از هر موشکی است که شلیک میشود.
بزودی سوت مشتبا قطش کن بصدا در آید
